Dit was al de derde keer, maar ook deze keer zal het de Schiermonnikogers nog lang heugen. En als ze daar soms aan toeristen gewend zijn (kan best, nietwaar? ) dan zullen de Garminger-dames het zich nog wel een tijdje herinneren. En 'het' is in dit geval een gezellig weekendje uit. Met de dames van Garminge. Tijdens de barbecue van afgelopen zomer was het voorgesteld: 'we kunnen wel weer eens een weekendje naar Schier… de laatste keer is al weer 6 (of 7? ) jaar geleden'.

 En zo ging het ook: er gingen 12 dames mee. En we dachten: laten we nu eens een verslag schrijven van zo'n weekend. Komen we ook eens leuk voor de dag. Het vertrek was in 2 plukjes: 8 dames met de boot en nog vier om 19.30. Een dame liep toch zo te slepen met haar tas, wat zou er toch inzitten? Later kwam de aap uit de mouw: er zat 6 liter wijn in, 3 zakken nootjes en O ja.. een oud washandje (want dat kon je na gebruik weggooien) en een onderbroek en tandenborstel.

Tijdens borreltijd zat de hele kroeg van van de Werff vol, maar gelukkig mochten we in de salon. Heerlijke stoelen, je wordt er wel een beetje lui van. Het werd niet laat die avond.

De een na de ander zat te knikkebollen van a) een hele week hard werken b) een portie zeelucht en in het zonnetje zitten of c) een plaatselijk kruidenbittertje. Gelukkig waren de heerlijke kamers van Herberg Rijsbergen vlakbij, dus de dames lagen zo in bed.

De volgende dag was er een dame ziek. Jammer, zeker omdat ze er nou net eentje was die had voorgesteld om weer n's naar Schier te gaan. En ook omdat ze van plan geweest was om uitgebreid haar verjaardag te vieren tijdens dit weekend. Pech voor haar, en voor de overblijvers ook dus! Maar wel verstandig want het programma van die zaterdag was niet mis. Het was gelukkig prachtig weer, veel zon en ook veel, heel veel wind. En lekker dat dat fiets, zo'n windje in de rug.

De dames zoefden over de duinen alsof de amstel-gold reden, het ging hard! Het leek wel of ze wat haastig waren. Nou, ze moesten natuurlijk op tijd op het terras zijn, want anders werd de koffie koud en stond de slagroom in de zon te smelten. Tja, en toen de koffie op was moesten ze - nog steeds wind mee - naar de Merlijn waar ze heerlijke broodjes & soep hebben. Er was een dame die had 40 cm stokbrood met tonijnsalade, en een die had 40 cm stokbrood met achterham of oude kaas of geitenkaas, spek en honing of… afijn, eten dus.

Daarna wandelen op strand. De zon scheen en er liepen 22 Garminger witte kuiten op het strand, en daar waaide het zo hard , zo ontiegelijk hard dat de benen echt gezandstraald werden. Ze zijn voor de hele zomer onthaard, dat zal de DA merken in de omzet. Ondertussen begonnen de meest oplettende dames zich wel zorgen te maken.

Als het zo hard waaide…. Kwamen ze dan wel tegen die wind in op tijd voor het diner.. er was immers om 18.00 een tafel met zicht op zee besteld…. Nou, het was nog een hele klus om die wind te trotseren maar het is gelukt. Trouwens een van de dames had fiets met hulpmotor. Een heel bijzondere hulpmotor: eentje die kon praten. En als ze het duin opfietsen riep de hulpmotor: 'we stappen niet af hoor, we stappen niet af….!' (om vervolgens even af te stappen), en als ze van het duin afgingen dan riep de hulpmotor : 'oeh … wat gaan we hard, oehoeee'.

Dat zicht op zee tijdens het diner, dat was prachtig en er was ook een man. En die man die dacht dat hij ons al eerder gezien had. Hij dacht zelfs dat hij foto's van ons gemaakt had! Nou, dat hadden we heus nog wel geweten hoor! En eentje van de dames wilde buiten even een foto te maken van die prachtige zonsondergang.

En die meneer maakte gewoon even een praatje. En 10 dames uit Garminge moesten eens even goed kijken wie die man dan was… en wat duurde dat praatje lang… en de vrouw van die meneer keek niet meer zo vrolijk. Eigenlijk keek ze steeds chagrijniger, maar niemand snapte eigenlijk waarom. De dames uit Garminge werden echter steeds vrolijker. En vrolijker. Ze hebben zo hard gelachen tijdens het eten - tja, waarover eigenlijk ook alweer? - dat uiteindelijk het hele restaurant mee zat te lachen. Is het u trouwens weleens opgevallen dat die zon steeds sneller gaat zakken als die dichter bij de zee komt? En de ober vond het ook heel gezellig, hij bracht meer en meer chocolade, dus hij begreep wat een vrouw nodig heeft na een dag fietsen, ook al kon hij niet veel ouder zijn dan 28. En de dame achter de bar die zei het treffend: ach… het is altijd hetzelfde.. zet een groep vrouwen bij elkaar en ze krijgen na een tijdje vanzelf de slappe lach. Het maakt niet uit waar het over gaat en het maakt ook niet uit wie die vrouwen zijn, ze gaan vanzelf zitten lachen' … Nou dat kan je wel zeggen. Na het eerste kwartiertje de slappe lach kwam er nog een klein kwartiertje lachen, en toen nog maar wat. En ach… aan het eind nog een klein lachje dan. Een dame weet na dit diner wat ze moet doen als ze op een schip zit en de kapitein wordt onwel..: sturen tussen het groene en rode lichtje in de haven in!

Toen we bij een prachtige vollemaan weer buiten stonden vroeg een Garmingerdame zich af wie er toch steeds foto's aan het maken was… later bleek dat gewoon de vuurtoren te zijn.

Overigens, misschien kan een lezer een steeds terugkerende vraag oplossen: is een klein schaapje altijd een lammetje of kan het ook gewoon een klein schaapje zijn? Of is het dan een lammetje? Ook is er een wisselltruuk waar niemand echt het fijne van begrijpt maar het gaat ongeveer zo: als jij nu een 10,- betaalt en jij ook, dan wissel ik 50 euro, en dan pak ik 20 euro, - nee, dat kan niet dan betaal jij 30 euro - oh, dan krijg jij 15 euro terug… en dan doe ik er 25 euro bij , en heb jij dan voor mij…

Een van de dames heeft nog de schrik van haar leven gehad, of misschien was het  wel een teleurstelling ook. Midden in de nacht probeerde er eentje bij haar in bed te kruipen! Wat nou dan toch? In het pikkedonker (is dat wel Nederlands? ) voelde ze toch echt dat iemand bij haar in bed kroop. De schrik sloeg haar om het hart… wat te doen? Gillen, of met een zwaar voorwerp een gapende wonde aanbrengen op het hoofd van de belager? Gelukkig bleek het gewoon de kamergenoot te zijn die 's nachts even iets voor haarzelf moest doen en zich in het bed vergiste…..

En weet u, tijdens al die activisten door, is er heel veel gepraat. Niet alleen geklets en gelachen maar ook gesproken. Over allerlei zaken die dames tussen de 27 en 59 jaar zo bezighouden. Of zouden moeten bezighouden. Of beziggehouden hebben of nog gaan bezighouden.

Zo kwam langzamerhand het moment dat er weer naar huis gegaan moest worden. En, heel gek, het leek wel of dat moment voor iedereen op een ander tijdstip was. Er gingen een paar om 10.30, en een paar met de boot van 13.00 - maar die ging niet - en de rest ging met de boot van 16.00. Die bestaat eigenlijk niet, maar hij ging wel. Het leek wel of de Schierders de Garmerwichten zo graag kwijt wilden dat ze er allemaal aan mee hielpen: ze zaten amper in bus of bus reed al naar boot. En ze zaten amper op boot of boot voer al naar wal. En tijdens dat varen kreeg een dame ineens inspiratie - en tja.. je moet het pakken als het zich aandient. Zo kwam het dat er ook nog gedichten gemaakt zijn tijdens dit weekend. Eentje voegen we toe:

De binding lijkt de plek

Toevallig gekozen huizen

en als je verder kijkt dan lijken er

minder verschillen als eerst.

Gedeelde tijd doet vermoeden.

De omslag is soms anders,

het verhaal is vaak gelijk.

En zo is het.

Ada, Agnes, Allie, Anita, Anke, Bertha, Hennie, Joke, Jorinde, Koosje, Rian, Tineke.